XVIII MoTyF: Monodram „ODDYCHAJ” już jutro w Teatrze Małym!

19.03.2026

Już w najbliższy piątek, 20 marca o godzinie 20:00, w ramach XVIII Tyskiego Festiwalu Monodramu MoTyF, odbędzie się kolejny pokaz konkursowy. Na scenie Teatru Małego w Tychach zobaczymy Natalię Dudziak w poruszającym spektaklu pt. „ODDYCHAJ”.

Bohaterką monodramu jest Betty Broadbent – legendarna „wytatuowana Wenus”, ikona sprzeciwu wobec norm i outsiderka. Jej ciało oraz burzliwa historia stają się osią sceniczną dla opowieści o kobiecie próbującej złapać oddech w dusznej przestrzeni samotności i społecznych oczekiwań.

W spektaklu Betty pojawia się nie tylko jako wspomnienie, ale jako alter ego głównej bohaterki. Jej obecność materializuje wewnętrzne przeżycia i napięcia, a ciało staje się nośnikiem doświadczeń, emocji, piętna przeszłości i buntu.

Szczegóły wydarzenia:

  • Data: 20 marca 2026 (piątek)
  • Godzina: 20:00
  • Miejsce: Teatr Mały w Tychach
  • Wstęp: Wolny (spektakl konkursowy)
  • fotografia teatralna skupiająca się na jednej kobiecie siedzącej na ciemnej podłodze. Kobieta o długich, kręconych, brązowych włosach, ubrana w ciemną (prawdopodobnie fioletową) satynową koszulkę, siedzi z podciągniętymi kolanami, patrząc w górę i w lewo. Jej dłonie są mocno splecione przed nią, trzymając mały przedmiot (trudno go zidentyfikować). Wyraz jej twarzy jest pełen bólu, cierpienia i napięcia. Tło stanowi ciemnoszara ściana z kafelków, co sugeruje słabo oświetloną łazienkę lub piwnicę. Po prawej stronie widać staromodną umywalkę na stelażu. W głębokim mroku po lewej widać duży, niewyraźny kształt (prawdopodobnie plecy innej osoby lub krzesło). Oświetlenie jest skąpe, punktowe, tworzące głębokie cienie i podkreślające jej wyraz twarzy. Na podłodze w pierwszym planie leży jasna, niebiesko-fioletowa listwa neonowa, rzucająca zimny blask. Scena jest samotna i poruszająca.
  • Dramatyczna fotografia teatralna wykonana w głębokim mroku. W centralnym punkcie widzimy dwie postaci w silnym uścisku, ukazane jako sylwetki na tle jasnej ściany. Kobieta z długimi włosami, po lewej, obejmuje drugą postać (prawdopodobnie mężczyznę), który ma widoczne, segmentowane, ruchome konstrukcje przypominające protezy lub mechaniczne kończyny zamiast nóg, co nadaje mu wygląd manekina lub robota. Tors kobiety pokryty jest rzuconymi plamami barwnego światła (róż, niebieski, fiolet). Stoją przed dużą, podświetloną na niebiesko ścianą o wzorze kratek (jak stare kafelki). Na tę ścianę rzucona jest rozmyta, graficzna projekcja przypominająca skrzydło ptaka lub anioła. Po prawej, w mroku, widać staromodną, ciemną umywalkę na stelażu. Na ciemnej, wypolerowanej podłodze w pierwszym planie leży purpurowo-różowa listwa neonowa. W głębokim mroku po lewej widać niewyraźne kształty innych osób lub obiektów. Scena jest intymna i pełna napięcia.