prof. Jerzy Schejbal
Dziekan Wydziału Aktorskiego 1993-1996
Dziekanem wrocławskiego Wydziału Aktorskiego zostałem w roku akademickim 1993/1994 i pełniłem tę funkcję przez jedną kadencję, czyli do roku 1996/1997. Byłem trzecim z kolei dziekanem tego młodego stażem Wydziału (…) Nie ukrywam, że moją ambicją po objęciu tej funkcji stała się chęć doprowadzenia do sytuacji, w której nasz Wydział, na tle innych szkół teatralnych, stałby się trochę inny zarówno w ofercie dydaktycznej, jak i klimacie, jaki tworzą studenci i pedagodzy wokół pracy w szkole i na zewnątrz uczelni. (…) Istniejącą więc specjalizację pantomimiczno-ruchową postanowiłem wzmocnić nowymi pedagogami. Zaproponowałem współpracę pani Urszuli Hasiej z Pantomimy Henryka Tomaszewskiego. Jej talent i doświadczenie poważnie wsparły grupę pracujących już nauczycieli. Kolejnym nowym pedagogiem, który poszerzył technikę i możliwości sportowe naszych studentów, został pan Marian Gańcza – specjalista kaskader, przygotowujący adeptów sztuki do pracy na planie filmowym.W moim przekonaniu rozwój tej specjalizacji dawał i nadal daje szansę na stworzenie oblicza wyróżniającego nasz Wydział, a studentom poszerza obszar zdobywanych umiejętności.
Wspólnie z naszymi specjalistami w tej dziedzinie opracowaliśmy wtedy ramowy program kształcenia, czego konsekwencją był pierwszy pantomimiczny spektakl dyplomowy “Świętokradztwo”, wyreżyserowany przez pana Jerzego Kozłowskiego. Został on zarejestrowany przez telewizję i stał się w ten sposób pierwszym telewizyjnym dyplomem naszego Wydziału. Od tego czasu rokrocznie na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi prezentujemy efekty prac semestralnych z dziedziny zadań ruchowych. Są one każdorazowo obiektem sporego zainteresowania i niekłamanej zazdrości, że nasz Wydział ma tak znakomity zespół pedagogów oraz że wypracował metodę profesjonalnie przygotowującą studentów do szczególnego rodzaju zadań aktorskich.
Mocną stroną kształcenia na naszym Wydziale jest również piosenka traktowana jako przedmiot kierunkowy. Kiedy obejmowałem funkcję dziekana, zajęcia te na roku drugim i trzecim prowadziła pani Halina Śmiela. Zauważyłem, że nasz utalentowany absolwent pan Wojciech Kościelniak wykazuje spore uzdolnienia pedagogiczne, zaproponowałem mu więc prowadzenie samodzielnych zajęć z piosenki na roku trzecim. I rzeczywiście sprawdził się znakomicie, ponieważ okazało się, że potrafi w niezwykły sposób połączyć technikę aktorskiej interpretacji piosenki z techniką wokalną, splatając je z kolei w skończoną dramaturgicznie i technicznie całość. Żałuję bardzo, że nie udało mi się rozwinąć kolejnego pomysłu i nie stworzyliśmy pod kierunkiem pana Kościelniaka specjalizacji wokalnej. Minęła moja kadencja, a specjalizację taką ma obecnie Krakowski Wydział Aktorski.(…)
W obszarze przedmiotów teoretycznych, które uważam za niezmiernie ważne w ogólnym przygotowaniu absolwenta, również zaproponowałem nowe rozwiązania programowe. Poprosiłem znanego wrocławskiego socjologa – kierownika Instytutu Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego – profesora Wojciecha Sitka, aby poprowadził zajęcia z filozofii i socjologii kultury. Ten wybitny znawca przedmiotu, doskonale rozumiejący specyfikę naszej uczelni, znakomicie poszerza spektrum wiedzy, którą musimy zapewnić studentom dla ich pełnego rozwoju intelektualnego.
Kolejnym novum na Wydziale był przedmiot związany z przestrzenią teatralną w jej historycznym kontekście, poszerzony o wiedzę z zakresu historii sztuki. Zajęcia te – nazywane żartobliwie przez studentów “kredki” – prowadzi profesor Akademii Sztuk Pięknych pan Michał Jędrzejewski, pedagog, malarz, grafik i scenograf, który na potrzeby naszych dyplomów przygotował przez te minione 25 lat kilkanaście znakomitych opraw plastycznych. (…).
Wydział nasz zawsze borykał się z “niedoborem środków finansowych” (że użyję takiego eufemizmu), więc w nowych czasach trzeba było rozejrzeć się za sponsorem. Wtedy też rozpocząłem starania – uwieńczone na szczęście sukcesem – o uzyskanie dodatkowych pieniędzy na realizację spektaklu dyplomowego. Wydział Kultury Urzędu Miasta był pierwszym darczyńcą, który wspomógł nasz Wydział. Dzisiaj taka praktyka jest oczywista i naturalna, lecz w tamtym czasie należała do działań niecodziennych. Ale udało się! Udało się również z powodzeniem zarekomendować panu Jerzemu Jarockiemu Kingę Preis do roli Kasi w reżyserowanym przez niego w Teatrze Polskim we Wrocławiu spektaklu “Kasia z Heillbronu”, co stało się wstępem do wspaniałej kariery naszej utalentowanej absolwentki.
Moje trzy lata “dziekanowania” były czasem, w którym zależało mi na tym, aby z jednej strony nadążać za oczekiwaniami naszych wychowanków, z drugiej zaś – by dać im to, co w ich przyszłym zawodzie będzie wyznaczało sens jego uprawiania.
Relacje między nami oparłem na poszanowaniu ich tożsamości z równoczesnym egzekwowaniem tego wszystkiego, co wynikało z obowiązków wobec pedagogów, uczelni, kolegów i samych siebie. Miałem przez to opinię dziekana dosyć surowego, ale mam satysfakcję, że zapadłem w pamięć tych kilku “moich” roczników i że to, czego od nich wymagałem, po latach wspominają z szacunkiem.
W ciągu mojej krótkiej kadencji starałem się zrobić tyle, ile się da, ile ten Wydział potrzebuje. Żałuję, że nie udało się więcej, lecz kiedy spoglądam na okres od momentu, w którym przestałem kierować Wydziałem, cieszę się, że przynajmniej część z tego, co zacząłem, jest dzisiaj kontynuowana przez moich następców w sztafecie, która tworzy historię naszego Wydziału.
Cyt. za: Wydział Aktorski we Wrocławiu 1979-2004. Materiały, źródła i dokumentacja dziejów szkolnictwa teatralnego we Wrocławiu, opracowanie i redakcja Ireneusz Guszpit, z prac badawczych Wydziału Aktorskiego we Wrocławiu, wyd. PWST im. L. Solskiego w Krakowie, Wydziały Zamiejscowe we Wrocławiu, Wrocław 2004, s.73-76. Wysłuchały i spisały: Maria Kumpiń I Maria Łacheta.
fot. https://agencjaza.pl/team/jerzy-schejbal