dr hab. Teresa Sawicka
dr hab. Teresa Sawicka
Dziekanka Wydziału Aktorskiego 2002 – 2005
„Jeżeli chcesz żyć kilka pokoleń – miej dzieci, jeżeli chcesz żyć czterysta lat – posadź dąb, jeżeli chcesz żyć wiecznie – ucz młodzież.
Usłyszałam te słowa wiele lat temu. Wypowiedział je, w wywiadzie dla jakiejś stacji radiowej, wielki Tadeusz Łomnicki.
Dlaczego je zapamiętałam? Bo to ciekawa myśl. Właśnie – MYŚL! Myśl, idea, zasiana w młodą glebę idzie w pokolenia, nieustanie ewoluuje i nigdy już nie zgaśnie.
Do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego (tak się wtedy nazywała nasza obecna Akademia Teatralna) zwabił mnie podstępem ówczesny dziekan, Igor Przegrodzki. Miałam przez jeden semestr zastąpić pedagoga, który odszedł. I tak minęło czterdzieści cztery lata! 44 lata znoju, niezwykłych doświadczeń, łez, radości, porażek, sukcesów ale przede wszystkim nieustannego samodoskonalenia, żeby mądrzej, ciekawiej, atrakcyjniej, wtajemniczać młodych ludzi w magiczną i niewyobrażalnie skomplikowaną materię artystycznego „zawodu” jakim jest aktorstwo. Ale też, muszę to zaznaczyć, ja uczę się również od nich. Uczę się ich świata, uczę się tego co ich inspiruje, co jest dla nich ważne, jak widzą i oceniają otaczającą nas rzeczywistość… Ja przekazuję im swoje doświadczenie a oni obdarowują mnie świeżością spojrzenia i bezcenną energią młodości. Ze wzruszeniem wspominam moich byłych uczniów, niektórzy z nich są dziś wielkiego formatu aktorami. Nie, nie chcę przez to powiedzieć, że to dzięki mnie. To przede wszystkich ich talent, samozaparcie, ciężka harówka, pasja, odwaga i zapał w pokonywaniu toru swoich wewnętrznych przeszkód, wprowadziły ich do panteonu wielkich aktorów. Są wśród nich Robert Więckiewicz, Cezary Żak, Jola Fraszyńska, Ilona Ostrowska, Mariusz Kilian, Maciej Tomaszewski i wielu, wielu innych. A ja? Ja tylko im podpowiadałam nad czym powinni popracować, czego jeszcze w sobie poszukać, czego przestać się bać na tej cierniowej drodze do osiągnięcia celu jakim jest stworzenie pełnowymiarowego człowieka w teatralnym czy filmowym wcieleniu.
Nauczanie młodzieży stało się moją pasją. I w dalszym ciągu nią jest!
A największą satysfakcją i radością są dla mnie takie podziękowania, którymi rokrocznie obdarowują mnie młodzi ludzie.